De warme wind koelt niet af

HOME


. De warme wind koelt niet af, het is middernacht. Een lang uur en dan een rode gloed boven de volgende bergen. De weg is kronkelig en we moeten matigen tot 40 peruur. Donkere bomen, rood schijnsel verderop nu en dan tussen de bochten zichtbaar. Ik ruik het. Nu al zegt Chris, en hij snuift maar ruikt niks speciaals. Toch is het onmiskenbaar de geur van verbrande assen zoals vroeger onderaan in de bak van het smidsvuur. En dan ja, madre mia, gloeiende lava zoekt geruisloos zijn weg naar beneden langs twee banen. Daarboven de rode gloed die onheil voorspelt; het is een ander soort rood dan de ondergaande zon, bruinrood met zwarte plukken lucht. We rijden stapvoets verder en komen korter bij het punt waar de gloeiende massa de weg zou kunnen oversteken en dan moeten we en kleine 50 km terug want er is hier maar één weg. We hebben geluk en samen met ons nog enkele wagens, de weg is nog niet aan vernieuwing toe. Hij is pas enkele jaren geleden volledig in een nieuw kleed gestoken, maar krijgt misschien binnenkort weer een vers tapijt. En toch kijk je eigenlijk zonder angst naar het binnenste van de aarde die dus vloeibaar is, zelf gezien nu. Het schouwspel is adembenemend, een vulkaanuitbarsting, niet een alledaags gegeven. Een mens wordt er stil van. We staan gelukkig op voldoende afstand van dit aards geweld, vloeibaar, heet en ruikend naar fosfor. En het eiland bestaat nog maar 300.000 jaar, een zucht in vergelijking met de aarde zelf. Het doet je nadenken over de kleine dingen in het leven.